Woensdag 30 juli

Vanmorgen vroeg beginnen we met ochtendgymnastiek. De kinderen beginnen hoofd-schouders-knie-en-teen al door te krijgen, maar de chi chi wa is toch echt wel favoriet. De tolk ligt letterlijk op de grond van het lachen als ze ons als een stel idioten (duimen omhoog, tong naar buiten, kont naar achteren en voeten naar binnen) zien dansen. Later op de morgen spelen we weer een water spel, en we eindigen allemaal kletsnat. Gelukkig kunnen we gelijk door naar het zwembad. De kinderen durven al meer in het water dan gisteren en ze genieten nog steeds. Na het zwemmen hebben we trek en staat de warme lunch weer voor ons klaar. De kinderen rusten anderhalf uur na het eten, waarin wij tijd hebben om dingen voor te bereiden. ’s Middags knutselen we slingers die de kinderen in de huisjes kunnen ophangen. Het duurt even voordat ze het doorhebben, maar als ze eenmaal de ballonnen erbij krijgen vinden ze het helemaal leuk. Daarna gaan we nog een uurtje zwemmen. Het avondeten is dit keer patat en daar genieten we dan ook van! We leren de leiding en de kinderen steeds beter kennen. We hebben heel veel bewondering voor het werk dat de Samuel Foundation doet en de taak die de ouders op zich hebben genomen. De kinderen hebben enorm behoefte aan aandacht en we merken wel dat ze anders zijn dan andere kinderen. Dat verschil valt vooral op doordat er ook twee kinderen van de oprichter van de Samuel Foundation aanwezig zijn. ’s Avonds spelen we nog levend memory. De kinderen hebben moeite om het te begrijpen, maar toch vinden ze het erg leuk. De ouders kunnen ondertussen lekker een filmpje kijken in de conferentie zaal. Van de tolk begrijpen we dat ze moeite hebben hun vrije tijd in te delen. Ze zijn zo gewend om altijd voor de kinderen te zorgen dat ze zich nu even geen raad weten. Vijf fanatiekelingen hebben het plan opgevat om morgenochtend om 7 uur te gaan hardlopen. Voor de rest is ochtendgymnastiek meer dan genoeg. We hebben inmiddels een rekening geopend bij het restaurant zodat we cola en sinas hebben. Op dit moment zitten we nog even na te praten voor onze huisjes, het was weer een mooie dag.

Dinsdag 29 juli

Om 8 uur ’s morgens beginnen we fanatiek met ochtend gymnastiek. Na de eerste verbaasde blikken doen de kinderen vrolijk mee met hoofd-schouders-knie en teen. Na dit goede begin staat het ontbijt al voor ons klaar: tomaat, paprika en iets pate-achtigs. De kinderen volgen een bijbelstudie in hun eigen taal, verzorgd door hun leiding. Daarna spelen we een spel met waterflessen, wat natuurlijk eindigt in een groot water gevecht. Dat is geen probleem, want het is vandaag 28 graden. De kinderen zijn er erg enthousiast over dat ze mogen zwemmen. Na het opblazen van 56 bandjes durven ze het water in. We moeten goed opletten, want ze kunnen niet zwemmen en klampen zich helemaal aan ons vast. We merken soms aan kleine dingen dat deze kinderen al veel hebben meegemaakt in hun leven, toch stralen ze de hele dag en genieten ze enorm van alles wat ze meemaken. Het is heel leuk om hun karakter te leren kennen zonder dat we daarbij de taal spreken. Na het eten rusten de kinderen twee uur en doen wij maar weer eens een kaartspelletje. We kunnen ook internetten bij de receptie, erg leuk om jullie reacties te lezen! ’s Middags hebben we met de oudste kinderen nog een keer gezwommen en dat ging al een stuk beter. Het knutselen later op de middag is een groot succes. Het thema voor vandaag is Jezus is de goede Herder en daar maken we een schaap bij met watten. Ook maken alle kinderen een boekje waar ze hun knutselwerkjes in kunnen bewaren. Het avondeten is linzen met goulash, voor de een een succes en voor de ander niet echt. Na het eten vervalt het avondprogramma omdat de kinderen een film willen kijken. Opeens zitten ze bijna allemaal met brilletjes in de zaal, erg grappig. Daarna is het bedtijd en hebben wij weer wat tijd voor onszelf. Nog maar een ijsje halen…
P.S.: De Ottolandse roddelkrant heeft ook Hongarije bereikt en we willen Mirjam en Marien graag van harte feliciteren!

maandag 28 juli

Onze dag bestaat uit wachten… Om acht uur vertrekken we richting Hongarije. We steken over bij een andere grensovergang. Drie en half uur staan we er stil. In de bus is het bloedheet, maar met kaartspelletjes, liedjes zingen en slapen vermaken we ons wel. Wel is de rit heel erg vermoeiend door de hitte. Om half vier komen we aan in Debrecen, waar om vier uur de warme lunch voor ons klaar staat. De kinderen beginnen de maaltijd met een liedje op de wijs van Zwarte Piet ging uit fietsen, maar dan een christelijke versie, erg grappig. Het eten is hier nog lekkerder dan in Oekraine. Na het eten hebben we eerst een rondleiding over de camping en gaan we naar de speeltuin waar de kinderen helemaal los gaan. We spelen een introductie spel waarbij we alle namen leren kennen. Er zijn 28 kinderen en 14 deelnemers. Iedereen heeft daarom twee kinderen om op te letten. Het zijn allemaal schatjes, met hele grote ogen en ze kwebbelen er op los, terwijl wij er niets van verstaan. Alle kinderen wonen in gezinnen waar ze geplaatst zijn door de Samuel Foundation. Enkele ouders van deze gezinnen zijn ook met ons meegekomen. Zij zijn nog nooit als gezin ergens naar toe geweest en de kinderen zelf zijn nog nooit op vakantie geweest. De kinderen slapen op een ander gedeelte van de camping dan wij, zodat wij af en toe ook even rust hebben. Wij slapen in drie huisjes en komen niets te kort. Op dit moment zijn de kinderen naar bed en gaan wij ook bijna. Het zal de komende week goed weer zijn in Hongarije en we hebben er dan ook heel veel zin in!

Zondag 27 juli

Het ontbijt met pannenkoeken bevalt ons prima! Met busjes worden we opgehaald en gaan we naar het stadje waar we de kerkdienst zullen bijwonen. Omdat we ruim op tijd zijn kunnen we eerst nog door het stadje lopen. Er zijn veel bedelaars en we moeten ook goed op onze spullen letten. Onze tolk neemt ons mee naar een winkelcentrum en dat ziet er heel anders uit dan wij gewend zijn. Het lijkt op een overdekte markt. Na een half uur gaan we terug naar de kerk. De dienst lijkt heel erg op een Nederlandse kerkdienst, behalve dat er hier ook honden door de kerk mogen lopen. We merken ook dat de kerk hier een hele praktische functie heeft: mensen hulp en opvang bieden. De pastor spreekt goed engels en richt dan ook nog een woordje tot ons. Na afloop van de dienst mogen we even het kantoortje van de Samuel Foundation bekijken. De foto’s van alle kinderen die in de gezinnen geplaatst zijn hangen er aan de muur. We hebben een vroege lunch, om half twaalf rijden we naar het restaurant. Vervolgens bezoeken we het laatste gezin dat morgen met ons naar Debrecen zal vertrekken. Zij hebben elf kinderen, waarvan de oudste zeventien is en de jongste twee anderhalf zijn. Ze willen zoveel mogelijk kinderen adopteren om ze weg te halen uit de weeshuizen. Negen van de elf kinderen gaan morgen met ons mee. Het tweede gezin dat we gisteren bezocht hebben is bang hun huis kwijt te raken, omdat de rivier hier dreigt te overstromen. Er wordt ons gevraagd om hier voor te bidden. Na de koffie hebben we de rest van de middag vrij. We luieren heerlijk in de tuin van het guesthouse met een kaartspelletje en een boek. Het is heerlijk warm weer vandaag dus we kunnen nog even goed ontspannen. Stilte voor de storm. Vanavond hebben we goed gegeten en hebben we nog een ijsje gehaald bij de supermarkt. De koffers zijn opnieuw gepakt en we zijn helemaal klaar voor morgen.

Zaterdag 26 juli

Na overnacht te hebben in het Guesthouse zijn we vanmorgen verder Oekraine ingereden met busjes. Ook nu kunnen we het land goed bekijken. Wat vooral opvalt is het verschil met Hongarije. Echt alles is hier vervallen en oud, de huizen, de wegen, de auto’s. Alleen de bezinepompen niet, die zien er meestal uit alsof ze er nog geen jaar staan. Als we moeten stoppen voor de spoorwegovergang rijden alle auto’s tot onze verbazing tussen de slagbomen door. We staan tien minuten stil en wachten op de trein. Die is in geen velden of wegen te bekennen. Dan gaan de bomen weer open, zonder dat er een trein voorbij is gekomen. Tja… je bent in Oekraine of niet.
Mensen zitten langs de kant van de weg met hun groente en fruit, wachtend tot er iemand langs komt om iets te kopen. Onze eerste stop is bij een gezin dat 2 eigen kinderen heeft en 7 pleegkinderen. Dit gezin zal maandag met ons mee gaan naar Debrecen. Zij zijn het eerste gezin dat zich heeft aangesloten bij de Samuel Foundation. Deze foundation heeft tot doel gezinnen financieel te ondersteunen en te helpen met adoptie. Gezinnen die hier bij aansluiten moeten minimaal 5 kinderen adopteren en maximaal 10. Op die manier bieden zij een gezinsvervangend tehuis voor de kinderen. Ze zien deze kinderen als hun eigen kinderen en zijn er erg lief voor. Het eerste huis is klein en gezellig ingericht. Ze hebben een vaatwasser en een koelkast, maar het toilet is buiten, een plank boven een kuil. De kinderen spelen en zingen liedjes.
In het tweede gezin zijn er zes kinderen. Ze zoeken contact en willen spelen. Er wordt veel gelachen. Later horen we en zien we tijdens een presentatie foto’s van hoe deze kinderen eerst geleefd hebben. Een van de kinderen was 2 jaar oud en woog 8 kilo, voordat hij werd geadopteerd door de familie. De anderen waren vier jaar en konden niet zitten, niet zelfstandig eten, niet praten. Dat komt omdat de verpleegsters in het ziekhuis waar zij vandaan komen, geen tijd hebben om zich met hun opvoeding en ontwikkeling bezig te houden. Alle kinderen die we vandaag gezien hebben, hebben een ontwikkelingsachterstand. Ze zien er vier tot twee jaar jonger uit dan ze werkelijk zijn. Het is geweldig om te zien dat de kinderen in de gezinnen helemaal opbloeien, geknuffeld worden en enorm veel liefde krijgen. De pleegouders doen dit vanuit hun geloofsovertuiging, mensen uit hun omgeving reageren negatief op wat zij doen omdat het hier niet gebruikelijk is om iets voor een ander te doen. Iedereen is eigenlijk zelf bezig om te overleven.
In de kerk waar de presentatie gegeven wordt is ook een groep Nederlanders aanwezig, je komt ze ook overal tegen!
De vierde stop heeft iets te maken met wagenziekte, over de rest treden we niet in details. In ieder geval rijdt onze chauffeur een stuk rustiger na dit voorval. Lunchen doen we bij een restaurant. Hierna bezoeken we nog een gezin van de Samuel Foundation en rijden we door naar het zomerverblijf van een staatsweeshuis. Dit maakt eigenlijk nog het meeste indruk. Zoveel schatjes van kinderen, die geen ouders meer hebben. We delen bananen uit, die ze nog in de schil opeten, uit angst dat de andere kinderen er van eten. De leiding van het staatsweeshuis organiseert geen programma voor de kinderen. Er is 1 schommel voor c.a. 150 kinderen. Uit gemak zetten ze iedere avond de muziek hard, zodat de kinderen iedere avond disco hebben. Het meisje dat vertaalt, vertelt ons dat de leiding vaak dronken op bed ligt en dat de kinderen aan hun lot worden overgelaten. Nadat de kinderen gegeten hebben, mogen wij in hun slaapzalen kijken. Ze hebben nauwelijks kleren mee voor de twee maanden die ze hier verblijven. Het is donker, oud en het stinkt er. We worden er een beetje moedeloos van dat we zo weinig voor deze kids kunnen betekenen. Gelukkig kunnen we tijdens de rit naar het guesthouse en het napraten ’s avonds weer relativeren. Ondanks dat het heftig is hebben we het ook heel gezellig met elkaar en wordt er veel gelachen.

vrijdag 25 juli

Vanmorgen zijn we in alle vroegte vetrokken vanaf het kerkplein in Ottoland naar Schiphol. Onze vlucht had een half uur vertraging, dus er is nog flink ingekocht aan boeken en sigaretten. Na een goede vlucht van ongeveer twee uur zijn we geland in Budapest. De mensen van Dorcas stonden daar al anderhalf uur op ons te wachten. Zij zijn vanmorgen nog eerder opgestaan dan wij, om ons hier op te halen! Buiten stonden er 2 busjes en een auto voor ons klaar en ook was er water geregeld voor onderweg. Een van de busjes heeft zelfs airco. Het is buiten erg warm en benauwd, het is meer dan 25 graden en af en toe is er een korte hoosbui. In de busjes is het stil, iedereen is erg moe omdat we zo vroeg zijn opgestaan. Onze chauffeur heet Istvar en dat is meteen ook alles wat we van hem weten, want hij spreekt verder geen woord Engels en wij geen woord Hongaars. Brigitte zit bij twee mensen in de auto die wel Engels spreken en zo komt ze alvast aan een hoop informatie.
Doordat we met busjes naar Oekraїne rijden krijgen we Hongarije goed te zien. En de binnenkant van onze ogen trouwens ook. De wegen in Hongarije zijn goed en van files hebben ze hier geen last. Het is sowieso een prachtig land, we vinden het erg op Frankrijk lijken, omdat het heel groen en uitgestrekt is en door alle zonnebloemvelden. Ze rijden hier iets gevaarlijker dan de gemiddelde Nederlandse weggebruiker, maar het gaat goed. Langs de weg staan bordjes dat hier geen trekkers, fietsen en paard en wagens mogen rijden, dat is ook iets anders dan we gewend zijn. In de buurt van de grens met Oekraїne worden de wegen slechter. We komen redelijk snel door de douane heen, met een half uurtje ongeveer. In ieder geval zijn het niet de beloofde twee uur wachten en dat is mooi. Het valt meteen op dat de weg slechter is en de huizen veel armoediger zijn dan voor de grensovergang. Na de grens blijkt het nog maar anderhalve kilometer rijden te zijn. Om 19:00 uur hebben we dan ook de plaats van bestemming bereikt. We denken het guesthouse gevonden te hebben en onze chauffeur is een kwartier bezig om op de bel te drukken, maar niemand doet open. Na drie telefoontjes blijkt waarom: het guesthouse is aan de overkant van de weg. Na aankomst zetten we onze koffers op de kamers en kunnen we meteen aanschuiven voor het avondeten: bonensoep en pasta met gekruid stoofvlees. Na het eten hebben we nog wat liedjes gezongen tot we het eetzaaltje moesten verlaten. We slapen hier op twee of drie persoonskamers, met tv (zo’n kastje dat ze in de seventies hadden) en douche en toilet. Ook is er nog een heuse ‘lounge’ met banken en een radio, waar ik nu helemaal relaxed dit stukje heb zitten schrijven.

Uitzwaaidienst zondag 20 juli jl.

Uitzwaaidienst
A.s. vrijdag is het eindelijk zover. We gaan met een deel van de GJV en Brigitte - onze reisleidster - op reis. Voordat we vooruitblikken op de reis wil ik eerst even terugblikken. Want hoe is het eigenlijk allemaal begonnen? Op een GJV-avond d.d. 8 oktober 2006 verzorgden Ron Houweling en Jaco Vink als Jeugdouderlingen het onderwerp en dat ging over de talenten. Er werd die avond 500 euro op tafel gelegd. Wij gekregen de opdracht om daar meer van te maken. Dat leek ons een mooie uitdaging en dat zijn we gaan doen. Maar we moesten natuurlijk wel een doel hebben. Na ons te hebben verdiept in allerlei organisaties hebben we besloten om met Dorcas in zee te gaan. Bij Dorcas hebben we aangeven wat onze talenten zijn en zo kwamen zij met het idee om een kinderkamp te gaan organiseren en daar hebben we positief op gereageerd. Vanaf dat moment hebben we allerlei acties gehouden. Zoals de kalender- en wijnverkoop, fancy-fair, wc-rollen-actie, frituren in de tent van Ottoland, rommelmarkt, oppasservice en zo kan ik nog wel even doorgaan. Na elke actie stonden we weer versteld hoeveel geld het in het la’tje had gebracht. We vinden het heel bijzonder dat er zoveel geld uit eigen gemeente is binnen gekomen. Niet alleen via acties is er geld binnen gekomen maar ook via giften. Zowel van particulieren als van bedrijven. Iedereen die op welke wijze dan ook een steentje heeft bijgedragen om onze reis te kunnen verwezenlijken willen we via deze weg heel hartelijk bedanken! Zoals u op de geldmeter kunt zien hebben we €15.000 euro opgehaald. Dit is het bedrag dat we minimaal op moesten halen. Maar we hebben nog meer geld opgehaald, en wel: €2.000!Wat gaan we precies met dit geld doen en wat hebben we er al mee gedaan? De tickets en camping zijn ervan betaald en we hebben allerlei knutsel- en spelmaterialen gekocht welke momenteel onderweg zijn naar Hongarije. Met name de Action heeft dankzij dit project de afgelopen weken een top-omzet gedraaid. Het was heel bizar om met karren vol de winkel uit te komen en de reacties van mensen om ons heen te horen en zien. Toen Linda en ik door de winkel liepen hoorden we nogal eens achter ons rug: “Het zullen wel juffen zijn”. En dat klopt toevallig ook wel, maar dit keer kwamen niet voor de kinderen uit onze eigen klas. We hebben van alles gekocht en met een beetje creativiteit kunnen we de kinderen hiermee wel 2 weken vermaken, verwachten we ten minste. De activiteiten die we gaan doen zijn onder te verdelen in muziek, sport, spel, knutselen, bijbelverhaal met verwerking en diverse ontspannende avondactiviteiten zoals een kampvuur en film. Er is nog geld over waarmee we in Hongarije nog wat leuks met de kinderen kunnen doen. Bijvoorbeeld een dagje dierentuin of iets dergelijks. Wat een luxe…

A.s. vrijdag vertrekken we om 6:15 uur ’s morgens vanaf het kerkplein richting Schiphol en vervolgens naar Budapest. Vanaf daar gaan we met busjes naar Oekraïne. Daar verblijven we het weekend in een soort gasthuis van Dorcas om van daaruit de verschillende plaatsen te bezoeken waar onze kinderen wonen die meegaan op het zomerkamp. In dat weekend zien en horen we pas wie er mee gaan. Dat is voor ons momenteel nog een verrassing. Maandag 28 juli gaan we samen met de kinderen in een bus naar de Dorcas Camping in Debrecen in Hongarije waar we ze 2 weken lang laten genieten van een vakantie. Het kan zijn dat we op de camping nog kluswerk gaan doen, maar dat horen we dan ter plekke. Zaterdag 9 augustus vliegen we terug naar Nederland. We hopen rond 16:00 uur ’s middags weer op het kerkplein aan te komen. Als jullie ons op de heenreis willen uitzwaaien of op de terugreis willen verwelkomen zouden we dat natuurlijk heel leuk vinden.

Via de website van Dorcas houden we jullie op de hoogte van onze reis. http://www.dorcas.nl/ --> weblogs --> Hongarije 2.

Voorstellen reisleider Brigitte Makkinje

Hoi! Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Brigitte, 29 jaar oud en ik woon in Amsterdam.
Daar geniet ik van het stadse leven en het fietsen over de grachten. Ik sport graag en vind het leuk om met vrienden en vriendinnen te eten en culturele dingen te ondernemen in de stad. Ik werk momenteel voor Stichting Antwoord en mag dit jaar de Hongarije reis begeleiden. Dat vind ik heel leuk. Vorig jaar ben ik in Rusland geweest en ben ik met weeskinderen op kamp geweest en heb ik een weeshuis voor gehandicapte kinderen bezocht. Ik vind het heel waardevol om dit voor de kinderen te doen die het minder goed hebben en hun een onbezorgde vakantie te geven. Daarnaast weet ik ook dat ik ook echt verrijkt zal worden door de glimlach die op de gezichten van de kinderen zullen verschijnen. Zij zijn vaak zo blij met heel weinig, daar kunnen wij westerlingen vaak nog heel wat van leren. Kortom: ik heb er zin in.