vrijdag 25 juli

Vanmorgen zijn we in alle vroegte vetrokken vanaf het kerkplein in Ottoland naar Schiphol. Onze vlucht had een half uur vertraging, dus er is nog flink ingekocht aan boeken en sigaretten. Na een goede vlucht van ongeveer twee uur zijn we geland in Budapest. De mensen van Dorcas stonden daar al anderhalf uur op ons te wachten. Zij zijn vanmorgen nog eerder opgestaan dan wij, om ons hier op te halen! Buiten stonden er 2 busjes en een auto voor ons klaar en ook was er water geregeld voor onderweg. Een van de busjes heeft zelfs airco. Het is buiten erg warm en benauwd, het is meer dan 25 graden en af en toe is er een korte hoosbui. In de busjes is het stil, iedereen is erg moe omdat we zo vroeg zijn opgestaan. Onze chauffeur heet Istvar en dat is meteen ook alles wat we van hem weten, want hij spreekt verder geen woord Engels en wij geen woord Hongaars. Brigitte zit bij twee mensen in de auto die wel Engels spreken en zo komt ze alvast aan een hoop informatie.
Doordat we met busjes naar Oekraїne rijden krijgen we Hongarije goed te zien. En de binnenkant van onze ogen trouwens ook. De wegen in Hongarije zijn goed en van files hebben ze hier geen last. Het is sowieso een prachtig land, we vinden het erg op Frankrijk lijken, omdat het heel groen en uitgestrekt is en door alle zonnebloemvelden. Ze rijden hier iets gevaarlijker dan de gemiddelde Nederlandse weggebruiker, maar het gaat goed. Langs de weg staan bordjes dat hier geen trekkers, fietsen en paard en wagens mogen rijden, dat is ook iets anders dan we gewend zijn. In de buurt van de grens met Oekraїne worden de wegen slechter. We komen redelijk snel door de douane heen, met een half uurtje ongeveer. In ieder geval zijn het niet de beloofde twee uur wachten en dat is mooi. Het valt meteen op dat de weg slechter is en de huizen veel armoediger zijn dan voor de grensovergang. Na de grens blijkt het nog maar anderhalve kilometer rijden te zijn. Om 19:00 uur hebben we dan ook de plaats van bestemming bereikt. We denken het guesthouse gevonden te hebben en onze chauffeur is een kwartier bezig om op de bel te drukken, maar niemand doet open. Na drie telefoontjes blijkt waarom: het guesthouse is aan de overkant van de weg. Na aankomst zetten we onze koffers op de kamers en kunnen we meteen aanschuiven voor het avondeten: bonensoep en pasta met gekruid stoofvlees. Na het eten hebben we nog wat liedjes gezongen tot we het eetzaaltje moesten verlaten. We slapen hier op twee of drie persoonskamers, met tv (zo’n kastje dat ze in de seventies hadden) en douche en toilet. Ook is er nog een heuse ‘lounge’ met banken en een radio, waar ik nu helemaal relaxed dit stukje heb zitten schrijven.