Zaterdag 9 augustus

De volgende ochtend worden we om zes uur gewekt door de zingende ouders en leiding. Van hen nemen we afscheid als we om zeven uur met een minibusje naar het vliegveld in Budapest vertrekken. Een knuffel, twee of drie zoenen en dan gaan we toch echt weg. Helaas zijn de kinderen nog niet wakker, dus we kunnen ze geen laatste knuffel geven. Er vloeien heel wat tranen en in het busje is het erg rustig. Het weer knapt die ochtend niet meer op, het blijft regenen. Na drie uur rijden komen we aan in Budapest. Zonder vertragingen komen we om twee uur aan op Schiphol, waar een heel comité klaar staat om ons te verwelkomen, met knuffels, chocolade en ballonnen. Erg leuk! Wat hebben we veel te vertellen aan de thuisblijvers! We nemen afscheid van Brigitte, onze topreisleidster. We zingen haar nog na, maar of ze dat nou zo waardeert… ;) In Ottoland staan nog een aantal mensen op ons te wachten en nemen we ook afscheid van elkaar. We zijn weer thuis.
Het is vreemd dat het er op zit. We hebben er zo lang naar toe geleefd en nu is het dan echt voorbij. We hebben allemaal veel waardering gekregen voor het werk van de Samuel Foundation. Ook hebben we veel bewondering voor de gezinnen die de kinderen opgenomen hebben en van ze houden alsof het hun eigen kinderen zijn. Het verschil met de kinderen in het weeshuis en de kinderen in de gezinnen was zo groot. We konden met onze eigen ogen zien dat de kinderen liefde nodig hebben en dat het ze enorm goed doet om in een liefdevol gezin op te groeien. Het is ons duidelijk geworden dat de kinderen echt gebaat zijn bij dit soort hulp.

Het was soms anders dan we verwacht hadden, maar de kinderen waren geweldig. Het was heel dankbaar werk om te doen, de kinderen waren zo lief en zo blij met alles wat we hebben gedaan. We hebben veel van de kinderen kunnen leren: niet zeuren, delen, zorgen voor elkaar en behulpzaam zijn. Het was ook erg leuk om de leiding te leren kennen en meer over Oekraïne te weten te komen. We hebben er veel energie in gestoken, maar er ook veel voor terug gekregen. De blik van een kind als ze merkt dat ze echt een t-shirt mag tekenen, de haast waarmee de zwembandjes werden aangetrokken om maar zo snel mogelijk het water in te kunnen, samen liedjes zingen, tegen elkaar praten in een andere taal. Een handje, een knuffel, een lach, een kusje, het roepen van je naam of ’s morgens meteen op je af rennen… Die momenten zijn onvergetelijk en waren alle moeite meer dan waard. Het was een reis waar we nog vaak aan terug zullen denken. We zijn blij dat we dit hebben mogen doen.
GJV Immanuël Ottoland

Vrijdag 8 augustus

Wat raar dat het vandaag alweer de laatste dag is. Natuurlijk beginnen we weer met de chi-chi-wa en ook doen we alle dansjes die we de afgelopen weken geleerd hebben. Na het ontbijt met knakworsten worden we geïnterviewd voor een blad van de gereformeerde kerken in Transkarpaten. We worden uitgenodigd om nog een keer naar Oekraïne te komen, voor een jeugdkamp in de bergen. Als spel hebben we vandaag stoelendans, wat de kleintjes nog niet zo goed begrijpen, maar de grotere kinderen wel. Op de camping wordt dit weekend een truckerfestival gehouden, waarbij 150 vrachtauto’s op het terrein komen. De ouders van de kinderen vinden dit maar niets en willen zelfs hals over de kop vertrekken. Dit zou voor ons een behoorlijke teleurstelling zijn en een vervelend afscheid. Na veel praten wordt er een oplossing gevonden. De gezinnen slapen vannacht nog in de conferentiezaal en vertrekken ook pas op zaterdag. De truckers bereiden hun feest alvast voor in de tent waar we normaal knutselen, dus wij gaan zwemmen. De matrassen worden allemaal naar de conferentiezaal gesjouwd, en de koffers alvast gepakt. Voor de kinderen maken we boekjes waar hun knutselwerkjes van de hele vakantie in zitten. Ze zijn heel blij en enthousiast als ze hun werkjes op mogen halen. Voor het avondprogramma bekijken we alle foto’s die we deze vakantie gemaakt hebben. De kinderen vinden het heel leuk en roepen bij iedere foto wie er allemaal op staan. We hebben voor alle gezinnen en leiding cd-roms gebrand met de laptop van Brigitte, deze cd-roms delen we vanavond uit. Na deze fotosessie hebben de vaders weer een groot kampvuur gebouwd, dit keer bij onze huisjes. Daar gaan we allemaal om heen zitten en liedjes zingen. Iedereen krijgt wat te eten en te drinken. De meeste kinderen realiseren zich niet dat dit de laatste avond is dat we elkaar zien, maar anderen zijn juist weer heel stil omdat ze het wel doorhebben. Van de Samuel Foundation krijgen wij allemaal een cadeau. Ze hebben voor ons chocolade gekocht, een knuffeltje en er is voor iedereen een bijbeltekst uitgezocht. Daarnaast krijgen we een vaantje mee met een bijbeltekst, om op te hangen in de kerk in Ottoland. Er volgt geen uitgebreid afscheid met de kinderen, want de ouders willen niet dat ze overstuur raken als wij emotioneel worden. Ze gaan rustig slapen en wij zitten nog even bij het kampvuur. Ook dansen sommigen van ons nog even mee bij de truckers, samen met Suzanna en Kata. Dan barst het onweer los boven de camping.

Donderdag 7 augustus

Deze ochtend kunnen we een half uurtje uitslapen. Omdat we vandaag een actieve dag hebben, doen we geen ochtendgymnastiek. Na een stevig ontbijt met knakworsten en mosterd vertrekken we om negen uur met de bus naar het Aquapark. In de bus zingen we liedjes die we in het Nederlans en Hongaars kennen en de liedjes die we de afgelopen weken hebben geleerd. Nog maar twee dagen te gaan, wat gaat het snel allemaal. Veel kinderen hebben de t-shirts die we maandagavond gemaakt hebben aan, die zo groot zijn dat ze als jurken tot op de grond komen. Het Aquapark is heel erg groot en daarom spreken we af met de ouders dat wij tot de lunch het park mogen verkennen en zelf even kunnen zwemmen. Voor de glijbanen moeten we extra bijbetalen en dat geld is er niet voor de hele groep. Gelukkig zijn er nog wel 10 zwembaden in het park, waaronder een bad met mineralen en een warmwaterbad. We eten in het park, de vertrouwde schnitzel met patat vooraf gegaan aan alle liedjes die we ook op de camping zingen. Dat levert wel wat verbaasde blikken op. Het is grappig dat we bij de andere gasten gerechten herkennen die we zelf de afgelopen twee weken gegeten hebben. We hebben de Hongaarse keuken goed leren kennen. Na de lunch worden alle bandjes en zwemvesten opgeblazen en krijgt iedereen een kind mee om de hele tijd in de gaten te houden. Het is vreselijk druk in het park, dus dat is nog een hele opgave. De grote attractie is het golfslagbad, dat een keer per uur aan gaat. Het bad is dan helemaal vol met mensen en de badmeesters geven een hele show weg voor de golven komen. Sommige kinderen vinden het veel te eng, anderen grijpen je zo stevig vast als ze maar kunnen en weer anderen vinden het geweldig. Om drie uur verzamelen we voor een lekker ijsje. Dan gaat de tijd heel hard. We liggen nog wat in de warme baden, doen het golfslagbad nog een keer aan en dan is het al weer tijd om aan te kleden. Voordat de bus komt maken we nog een groepsfoto. We zijn met 55 mensen. Bijna iedereen is lekker bruin geworden vandaag, of verbrand. In de bus zijn zowel de gjv-ers als de kinderen erg moe. Er liggen heel wat mensen te slapen. Als we op de camping aankomen, kunnen we vrijwel meteen door naar het avondeten. Er is vannacht een groep Nederlanders op de camping die ook ons Hap-hap-happerdehap-liedje kennen. Omdat de kinderen erg moe zijn van de hele dag is er vanavond geen avondprogramma, maar gaan ze na het eten meteen naar bed. Wij gaan nog iets leuks bedenken voor vanavond. Het was weer een heerlijke dag.

Woensdag 6 augustus

We beginnen de dag weer sportief, met alle dansjes die we de afgelopen dagen geleerd hebben. De chichiwa komt ons inmiddels bijna de strot uit, maar de kinderen vinden het nog steeds geweldig. We ontbijten met salamiworst op brood. Nadat de kinderen bijbelstudie hebben gehad, hebben wij weer een spel voor ze. De ene groep moet met een dienblad vol bekertjes water een parcours lopen, terwijl twee andere groepen proberen om de bekertjes om te gooien met natte sponsen. Het duurt even voordat de kinderen het snappen, maar dan maken ze hun eigen regels erbij en vinden ze het super. Dan is het tijd om te zwemmen, het water is maar voor de helft ververst, dus blijft het merendeel van de gjv-ers aan de kant. De kinderen maakt het allemaal niets uit, zij genieten er net zo goed van. Sommigen zijn nog zo klein dat ze na vijf minuten in het water al klappertandend naar de kant moeten. Janos heeft weer voor een goede lunch gezorgd, waarmee we er de rest van de middag tegenaan kunnen. De vaders hebben namelijk gevraagd of wij tegen ze willen voetballen terwijl de kinderen slapen. Het wordt een wedstrijdje Nederland-Hongarije, waarin de heren hun voetbaltalenten laten zien en de dames ze aanmoedigen langs de kant. Behalve Brigitte, want als ze niet te veel praat is ze een toppertje in het doel! Om drie uur mogen de knutselaars weer los. We verven pasta en maken daar een ketting van. Sommige jongens vinden het maar raar, de meeste kinderen zijn juist heel erg blij met hun nieuwe ketting. Niet iedereen heeft zin om te zwemmen, daarom blijven een aantal mensen in hun kleding rond het zwembad zitten. Dat hebben we geweten. Met kleren en al gaan we allemaal het water in. Enkele dames zelfs compleet met ligstoel. Als avondeten krijgen we een heerlijk bord spaghetti. Het is een gewoonte geworden dat de Hongaren beginnen met een liedje, wij volgen met het Ottolandse “Hap-hap-happer-de-hap, bik-bik-bikker-de bik, eten maar, eten maar, eeeeeeeeeetsmakelijk”, waarbij we hard op de tafels slaan. Na het eten zingen de kinderen weer, dan schreeuwen ze een versje dat ze alles op hebben en daarna zingen wij nog een liedje, waarvoor we standaard applaus krijgen.
Voor het avondprogramma worden de jongens en meisjes dit keer gescheiden. De heren mogen nog lekker voetballen, opnieuw Hongarije vs. Nederland, waarbij de stand ongeveer gelijk was. De meiden hebben een beauty-avond en gaan lekker tutten. Iedereen krijgt een mooi kapsel aangemeten en wordt compleet in de make-up gezet. Dit levert soms prachtige resultaten op, echte dametjes in de dop. Anderen worden weer door de kinderen opgemaakt en een aantal kinderen gaat zelf aan de slag met de poederdoos. Wat dan weer leidt tot hilarische resultaten. Later voegen de heren zich bij de dames en een aantal jongens doet graag mee met de make-up. Dan is het toch echt bedtijd, want morgen hebben we een lange dag in het waterpark voor de boeg.

Dinsdag 5 augustus

Omdat we vandaag een jarige in ons midden hebben, staan Esther, Maartje en Linda extra vroeg op om zijn huisje te versieren. Het hardlopen van de fanatiekelingen, waaronder Roderik, is namelijk een echte gewoonte geworden. Iedere ochtend staan ze dampend van het zweet naast ons te ochtendgymnastieken omdat zij er al een half uur rondjes rennen rond het meer op hebben zitten. Roderik is vandaag het feestvarken en dat zijn we echt niet vergeten! Hij wordt toegezongen in het Nederlands, Engels, Frans en Hongaars en na de chi-chi-wa kunnen we aan het ontbijt. Voor vanmorgen hebben we een heel leuk spel bedacht: voetbal met een ballon om je been. Wie als laatste over blijft met een hele ballon heeft het spel gewonnen. Het is wel even werk om alle ballonnen op te blazen en omdat Roderik jarig is mag hij ze allemaal vast houden. De kinderen vinden al die ballonnen prachtig en ook hun ouders doen mee.
Het weer is vandaag wat minder, dat wil zeggen: we lopen nog steeds in korte broek, maar het is bewolkt en dat maakt zwemmen net iets minder lekker. Er zijn ongeveer vijf kinderen in het zwembad te vinden en tien gjv-ers met watervrees langs de kant. Uiteindelijk gaat het merendeel toch nog een keertje koppie onder, want we zijn hier tenslotte niet voor ons zelf. Het water van het zwembad is inmiddels groen, dat weerhoudt ons er ook een beetje van om er al te enthousiast in te springen. De kinderen zijn steeds minder bang en halen allerlei capriolen uit.
Janos voorziet ons weer van een warme lunch en daarna slapen de kinderen even bij. Sommigen van ons ook trouwens. Na het middagslaapje volgt het knutseluurtje, dit keer tekenen met pastelkrijt. Omdat het zwemmen er vandaag toch echt niet meer in zit gaan we lekker buiten spelen met al het speelgoed dat we hebben meegenomen. Elastieken, springtouwen, badmintonnen, haren kammen, liedjes zingen, kat en muis en natuurlijk de speeltuin… wij komen de middag wel door.
Het is goed te merken dat de kinderen erg moe zijn, ze worden er wat baldadig van en dat is soms wel lastig. Ook merken we dat bepaalde kinderen problemen met hun gedrag hebben. We komen steeds meer over de achtergrond van de kinderen te weten en daar schrikken we af en toe wel van. Zo is er een meisje dat wij een jaar of vier hadden geschat, maar ze blijkt al zeven te zijn. Ze heeft vier jaar van haar leven in een ziekenhuis gelegen zonder aandacht en daardoor een behoorlijke achterstand opgelopen in haar groei. We hebben ook gehoord dat ze in ziekenhuizen de monden van de kinderen dichtplakken zodat ze niet kunnen huilen. De kinderen die met ons mee zijn hebben een kans gekregen omdat ze in een gezin geplaatst zijn, heel veel andere kinderen hebben die kans niet. Meestal komen zij na hun achttiende op straat, omdat ze na die leeftijd aan hun lot worden overgelaten zonder opleiding, zonder normale opvoeding en met een beetje geld. De leiding van “onze” kinderen vertelt ook dat er veel misbruik door kinderen onderling voor komt in de weeshuizen. Van enkele kinderen die wij ontmoet hebben, en sommige kinderen die hier aanwezig zijn is het zeker dat zij misbruikt zijn. Dat is moeilijk voor te stellen als je ze hier zo gelukkig ziet.
Na het avond eten heeft Janos een prachtige taart met kaarsjes en siervuurwerk voor Roderik geregeld. Kan hij toch nog trakteren van onze centen! De taart smaakt prima en we moeten ons haasten voor het avondprogramma. De kinderen hebben via de tolk gevraagd of we weer bingo willen spelen. Ze vinden het allemaal erg spannend en maken zich heel erg druk over het winnen van een pennywafel. De vaders van de kinderen hebben dit keer een zeer professioneel kampvuur gemaakt, waarvan wij als gjv-ers nog wel wat kunnen leren. We zingen met z’n allen liedjes in het Hongaars, Nederlands en Engels. De kinderen mogen tot tien uur opblijven en dan kunnen wij nog even proosten op de jarige, rondom het kampvuur.

Maandag 4 augustus

Goedendag lieve beeldschermkijkers.
Er is weer een nieuwe dag aangebroken in onze Dorcas Hongarije reis. We hebben vanochtend weer de traditionele ochtendgymnastische (spastische) oefeningen uitgevoerd wat altijd weer leidt tot hilariteit alom. De dansmariekes: Esther “benen in de lucht en wind door de haren”, Linda “tenenkrommend” en Maartje “met der elastieke benen” hadden hun gettoblaster weer uit de kast gehaald en om half acht was heel de camping weer wakker gemaakt door de hokey pokey song! Na deze inspannende ochtendgymnastiek mochten we weer aanschuiven bij ons favoriete restaurant in Hongarije en onze favoriete kok in Hongarije had weer heerlijke boterhammen uit Hongarije klaar gelegd met Hongaarse boterhammenworst en Hongaarse kaas wat in principe hetzelfde smaakt als in Nederland. De sterke mannen en vrouwen onder ons werden dit keer geacht om een vrachtauto te lossen vol met antieke (oude) meubels uit een of ander kasteel in Nederland. Heerlijk om met 60 graden Celsius dressoirs en loodzware banken te sjouwen. De kinderen werden na het culinaire hoogstandje weer onderwezen door onze Oekraïense vrienden terwijl wij ons voor gingen bereiden op het grootste waterballonnen gevecht ooit in de geschiedenis van het Hongaarse koninkrijk, we zijn twee uur bezig geweest om die dingen te vullen en na drie minuten was er geen waterballon meer te bekennen. Je krijgt zoveel dankbaarheid terug van de kinderen. Na dit gevecht dat anderhalf uur had vol moeten maken, besloten we onze watervrezende kinderen maar weer in het diepe te gooien. Na menig drenkeling uiteindelijk toch maar bandjes omgedaan te hebben kon iedereen weer naar hartelust zijn baantjes trekken en toen de synchroon zwemmers hun simultaan half verdrinken hadden uitgevoerd werd iedereen weer het zwembad uitgetrokken om onze maagjes weer te vullen met oertraditionele Hongaarse spaghetti. Hierna was het weer tijd voor onze lieve kindertjes om zacht en zoet te gaan slapen Twee uur later konden we eindelijk weer knutselen als maniakken. Dit keer konden de handjes letterlijk vies gemaakt worden omdat het knutselteam boetseer klei voorschotelde. Na enige aarzeling over wat voor substantie ze nu weer in hun handen gedouwd kregen werd er daadwerkelijk wat gemaakt van dit rare goedje. We hebben nu een hele verzameling aan dieren waar menig dierentuin jaloers op zou zijn. Gelukkig stond het zwembad klaar voor ons zodat we de klei weer van onze handen konden wassen. Moe en voldaan konden we vanavond weer aanschuiven aan het avondmaal waar we zowaar een soort van aardappelschotel kregen voorgeschoteld, het bleek te gaan om een overheerlijke mix van aardappelschijfjes, ei en worst, het buikje was weer, zoals gewoonlijk hier, getroost door de kookkunsten van Janosz onze Deutsch sprechende Ungarischer kok; ”Schmeckt wie immer wieder ganz Gut Janosz”! De avond is nog jong dus werd de avond commissie weer aangesproken op hun creativiteit en dit keer werd de T-shirt bekliederen actie succesvol uitgevoerd. Iedereen was zoet met het zelf ontwerpen van hun T-shirt. Het is schitterend om al die kinderen zo druk bezig te zien met die kleine dingen, te zien lachen en genieten. We zijn blij dat deze kinderen de kans hebben gehad om in een liefdevol gezin opgenomen te worden en tegelijkertijd voel je de woede dat er nog steeds kinderen zijn die wachten op zo’n liefdevol gezin. Ze geven je echt het gevoel dat wat je doet enorm gewaardeerd wordt terwijl je zelf soms het gevoel hebt dat je veel meer zou moeten en kunnen doen voor deze mensen want ze verdienen het. Zonnige groeten, De Dorcas Crew

Zondag 3 augustus

We zitten al vroeg aan het ontbijt want om negen uur staat de bus al voor ons klaar. In Debrecen bezoeken we de grote gele kerk. De dienst duurt anderhalf uur en dat is voor ons en voor de kinderen soms net iets te lang. Heel wat mensen doen even een dutje. We mogen ook deelnemen aan het avondmaal, wat net zo werkt als bij ons. Vrouwelijke pastors zijn hier heel normaal, je bent niet de enige Mirjam! Na de dienst mogen we even in het winkelcentrum kijken, waar we snel wat aankopen doen en sommigen de Mac aandoen voor een welverdiende big mac. We lunchen in een restaurant met koude vruchtensoep en een grote schnitzel. Met volle maag gaan we op weg naar de speeltuin. Het blijkt meer dan twee kilometer lopen te zijn in de brandende zon, maar de kinderen laten zich niet kennen. Ze klagen bijna nooit. Als ze vallen staan ze meteen weer op zonder te huilen. Om drie uur komen we aan in de speeltuin, waar de kinderen zich vermaken en wij lekker uitrusten in het gras. Als we terug gaan naar de camping staat het avondeten alweer klaar. Janos, de kok, heeft inmiddels door dat we patat erg lekker vinden en dat vinden we dan ook vanavond weer op ons bord. Als avondprogramma spelen we bingo met de kinderen. Glunderend halen ze hun prijzen op en sommigen worden chagrijnig omdat ze maar geen bingo halen. Iedereen is erg moe. Het was een lange dag en de kinderen hebben niet geslapen tussen de middag. Na drie potjes hebben ze het dan ook wel gezien. Aan het einde delen we snoepjes uit, zodat ze allemaal wat hebben. Daarna gaan de kids lekker naar bed en drinken wij nog wat na.
P.S.: De reacties op het weblog vinden we erg leuk en bemoedigend, dus thuisblijvers, ga zo door!