Vrijdag 8 augustus

Wat raar dat het vandaag alweer de laatste dag is. Natuurlijk beginnen we weer met de chi-chi-wa en ook doen we alle dansjes die we de afgelopen weken geleerd hebben. Na het ontbijt met knakworsten worden we geïnterviewd voor een blad van de gereformeerde kerken in Transkarpaten. We worden uitgenodigd om nog een keer naar Oekraïne te komen, voor een jeugdkamp in de bergen. Als spel hebben we vandaag stoelendans, wat de kleintjes nog niet zo goed begrijpen, maar de grotere kinderen wel. Op de camping wordt dit weekend een truckerfestival gehouden, waarbij 150 vrachtauto’s op het terrein komen. De ouders van de kinderen vinden dit maar niets en willen zelfs hals over de kop vertrekken. Dit zou voor ons een behoorlijke teleurstelling zijn en een vervelend afscheid. Na veel praten wordt er een oplossing gevonden. De gezinnen slapen vannacht nog in de conferentiezaal en vertrekken ook pas op zaterdag. De truckers bereiden hun feest alvast voor in de tent waar we normaal knutselen, dus wij gaan zwemmen. De matrassen worden allemaal naar de conferentiezaal gesjouwd, en de koffers alvast gepakt. Voor de kinderen maken we boekjes waar hun knutselwerkjes van de hele vakantie in zitten. Ze zijn heel blij en enthousiast als ze hun werkjes op mogen halen. Voor het avondprogramma bekijken we alle foto’s die we deze vakantie gemaakt hebben. De kinderen vinden het heel leuk en roepen bij iedere foto wie er allemaal op staan. We hebben voor alle gezinnen en leiding cd-roms gebrand met de laptop van Brigitte, deze cd-roms delen we vanavond uit. Na deze fotosessie hebben de vaders weer een groot kampvuur gebouwd, dit keer bij onze huisjes. Daar gaan we allemaal om heen zitten en liedjes zingen. Iedereen krijgt wat te eten en te drinken. De meeste kinderen realiseren zich niet dat dit de laatste avond is dat we elkaar zien, maar anderen zijn juist weer heel stil omdat ze het wel doorhebben. Van de Samuel Foundation krijgen wij allemaal een cadeau. Ze hebben voor ons chocolade gekocht, een knuffeltje en er is voor iedereen een bijbeltekst uitgezocht. Daarnaast krijgen we een vaantje mee met een bijbeltekst, om op te hangen in de kerk in Ottoland. Er volgt geen uitgebreid afscheid met de kinderen, want de ouders willen niet dat ze overstuur raken als wij emotioneel worden. Ze gaan rustig slapen en wij zitten nog even bij het kampvuur. Ook dansen sommigen van ons nog even mee bij de truckers, samen met Suzanna en Kata. Dan barst het onweer los boven de camping.