Zaterdag 9 augustus

De volgende ochtend worden we om zes uur gewekt door de zingende ouders en leiding. Van hen nemen we afscheid als we om zeven uur met een minibusje naar het vliegveld in Budapest vertrekken. Een knuffel, twee of drie zoenen en dan gaan we toch echt weg. Helaas zijn de kinderen nog niet wakker, dus we kunnen ze geen laatste knuffel geven. Er vloeien heel wat tranen en in het busje is het erg rustig. Het weer knapt die ochtend niet meer op, het blijft regenen. Na drie uur rijden komen we aan in Budapest. Zonder vertragingen komen we om twee uur aan op Schiphol, waar een heel comité klaar staat om ons te verwelkomen, met knuffels, chocolade en ballonnen. Erg leuk! Wat hebben we veel te vertellen aan de thuisblijvers! We nemen afscheid van Brigitte, onze topreisleidster. We zingen haar nog na, maar of ze dat nou zo waardeert… ;) In Ottoland staan nog een aantal mensen op ons te wachten en nemen we ook afscheid van elkaar. We zijn weer thuis.
Het is vreemd dat het er op zit. We hebben er zo lang naar toe geleefd en nu is het dan echt voorbij. We hebben allemaal veel waardering gekregen voor het werk van de Samuel Foundation. Ook hebben we veel bewondering voor de gezinnen die de kinderen opgenomen hebben en van ze houden alsof het hun eigen kinderen zijn. Het verschil met de kinderen in het weeshuis en de kinderen in de gezinnen was zo groot. We konden met onze eigen ogen zien dat de kinderen liefde nodig hebben en dat het ze enorm goed doet om in een liefdevol gezin op te groeien. Het is ons duidelijk geworden dat de kinderen echt gebaat zijn bij dit soort hulp.

Het was soms anders dan we verwacht hadden, maar de kinderen waren geweldig. Het was heel dankbaar werk om te doen, de kinderen waren zo lief en zo blij met alles wat we hebben gedaan. We hebben veel van de kinderen kunnen leren: niet zeuren, delen, zorgen voor elkaar en behulpzaam zijn. Het was ook erg leuk om de leiding te leren kennen en meer over Oekraïne te weten te komen. We hebben er veel energie in gestoken, maar er ook veel voor terug gekregen. De blik van een kind als ze merkt dat ze echt een t-shirt mag tekenen, de haast waarmee de zwembandjes werden aangetrokken om maar zo snel mogelijk het water in te kunnen, samen liedjes zingen, tegen elkaar praten in een andere taal. Een handje, een knuffel, een lach, een kusje, het roepen van je naam of ’s morgens meteen op je af rennen… Die momenten zijn onvergetelijk en waren alle moeite meer dan waard. Het was een reis waar we nog vaak aan terug zullen denken. We zijn blij dat we dit hebben mogen doen.
GJV Immanuël Ottoland